Billot podwoił swoje

„Billot podwoił swoje usiłowania wyważenia drzwi. Po chwili, przez coraz większy otwór, Billot mógł już zobaczyć, jak blady niczym widmo więzień opadł na stołek. Podobny był w tej chwili do Samsona, któremu nie udało się zachwiać kolumnami pałacu Filistynów.
— O, Billot, Billot! — szeptały jego wargi.
— Tak, to ja! A ze mną jest Pitou... Pan sobie przypomina, panie doktorze, małego Pitou, którego pan umieścił u ciotki Angeliki... To ten właśnie Pitou przywrócił panu teraz wolność!
— Mógłbym już przejść przez tę szparę! — oświadczył doktor.
— Ależ nie, nie! — odpowiedziało mnóstwo głosów. — Niech pan zaczeka!
Wszyscy obecni zjednoczyli się we wspólnym wysiłku jedni wpychając łomy pomiędzy mur a framugę drzwi, inni usiłując wyważyć zamek, jeszcze inni nacierając na drzwi plecami i ramionami. Wreszcie dał się słyszeć ostatni trzask, mur zaczął się obsypywać i przez wyłamane drzwi i zwalony mur wszyscy niczym burzliwy potok wpadli do wnętrza celi.
Gilbert znalazł się w ramionach Pitou i Billota.
Gilbert — ten sam mały chłopiec wychowywany na wsi w pobliżu zamku de Taverney, ten sam, którego zostawiliśmy skąpanego we własnej krwi w pewnej grocie azorskiej — był teraz już mężczyzną liczącym mniej_ więcej trzydzieści pięć lat, o bladej, choć bynajmniej nie chorobliwej cerze, o czarnej czuprynie i bystrym, przyjemnym spojrzeniu. Wzrok jego nigdy nie bujał bezcelowo w przestrzeni. Jeżeli nie był utkwiony w pewnym określonym przedmiocie, koncentrował się na własnych myślach, nabierając powagi i głębi. Nos miał prosty, równą linią połączony z czołem. Pod nim znajdowały się nieco wzgardliwie wydęte wargi, ukazujące biel zębów.“(6)