Kobiety zaczynały odpływać

„Kobiety zaczynały odpływać, biegły do mężczyzn, szły obok nich po wzniesieniu ku długim szeregom żółtych fabrycznych domków. Łzy były w oczach pięknych dziewczyn idących z kochankami ku domom. Były to owe dziewczęta z Doliny, co miały prężne piersi i twarze jak kwiaty powoju, kiedy stawały w oknach okrytej bluszczem przędzalni.
Gdy Gryzelda i Jill obejrzały się chcąc objąć Rozamundę, nie znalazły jej przy sobie. Pobiegła ku » drzwiom przędzalni. Upadła przy murze budynku czepiając się rękami bluszczu, który wyrastał tak pięknie.
Poskoczyły ku niej.
— Will! — krzyczała obłędnie Rozamunda. — Will! Will!
Objęły ją i przytrzymały mocno.
Kilku mężczyzn wyszło i przystanęło pod drzwiami. Potem ukazało się paru innych; stąpali zwolna, niosąc ciało Willa Thompsona. Próbowali powstrzymać jego żonę, Jill i Gryzeldę, ale wszystkie trzy rzuciły się naprzód, aby popatrzeć na Willa.
— Zabili go! — jęknęła Rozamunda.
Nie uświadamiała sobie, że Will nie żyje, póki nie zobaczyła jego bezwładnego ciała. Ale i nadal nie mogła uwierzyć, że Will nie wróci do życia. Nie mogła uwierzyć, że nigdy już nie będzie żywy.
Ci, którzy szli na przedzie, ujęli pod ręce Rozamundę, Jill i Gryzeldę, i poprowadzili je po wzniesieniu ku długim szeregom żółtych domków fabrycznych. Byli półnadzy, barki mieli krzepkie, a ręce ich obejmowały żonę i kuzynki Willa ThorSpsona.“(16)