Na łóżku leżał mężczyzna

„Na łóżku leżał mężczyzna zupełnie nieprzytomny.
— Czy znaleziono przy nim jakieś dokumenty
— Nic nie miał przy sobie — odpowiedział dyżurny lekarz.
— Zupełnie nic
— Ani papierka.
— Może go ktoś zna
— Tu, niestety, nikt go nie zna.
Sędzia podszedł bliżej. Leżący był mężczyzną w średnim wieku, o nieco szpakowatych włosach i inteligentnym wyrazie twarzy. Sędzia zauważył niezwykle długie palce, jak u pianisty.
— Czy w ogóle nie odzyskał przytomności
— Od chwili jego sprowadzenia jest zupełnie nieprzytomny. Ma wewnętrzny wylew krwi i nie odzyskuje mowy ani wzroku. Strzał przebił oponę. Przypuszczamy, że długo nie pociągnie...
Mężczyzna wydał z siebie ostry, charczący jęk. Lekarz z obawą spojrzał na leżącego i machnął beznadziejnie ręką.
— Agonia...
Sędzia, który widział często umierających, nie mógł jednak patrzeć obojętnie na człowieka w agonii. Odwrócił się więc do okna. Usłyszał jeszcze jeden przedłużający się jęk, potem ostry, przejmujący krzyk i zaległa straszna cisza.
Sędzia odwrócił się. Przy zmarłym, który w okamgnieniu stracił żywy kolor twarzy i był biały jak kreda, stał nachylony lekarz.
— Koniec — oświadczył, odwracając się do sędziego.
— Jeszcze zupełnie młody człowiek...“(13)